به نام بی نام او

 سلام به همه دوستان و عزیزان

من چون هنوز به حدی نرسیدم که دست به نوشتن ببرم و در مورد کمال بنویسم. سعی میکنم صحبت های دوستان و اساتیدم رو بیان کنم.

این بار یک مطلب از استاد عزیزم استاد رزم آور بیان میکنم .امیدوارم یک تلنگری باشه تا از گمراهی نجات یابیم.

زايشی نو ... آغازی دوباره

نویسنده : استاد فریدون رزم آور

آگاهی از سوی شبکه شعور کیهنی (حلقه)

لن تنالوا البر حتی تنفقوا مما تحبون و ما تنفقوا من شی فان الله به علیم

هرگز به نیکی دست نیابید مگر آنکه از آنچه دوست دارید، ببخشید و هر آنچه ببخشید خداوند از آن

آگاه است ( آل عمران - ۹۲).

به آنچه که می خواهید نمی توانید برسید، مگر با صبر کردن بر آنچه که نمی خواهید.

                                                                                            ( عیسی مسیح (ع) )

هر حرکت نیاز به یک تجربه اولیه دارد و تجربیات اولیه تنها در نتیجه حرکت کسب می شود. همچو

طفلی نوپا که اولین تجربیات ایستادن و قدم زدن را با افتادنهای اولیه تجربه می کند.

آیا دیگر نمی ایستد؟ آیا دیگر به حرکت ادامه نمی دهد؟ آیا از حرکت کردن پشیمان می شود؟ یا هر

افتادنی، امید برخاستن دوباره ای را نوید می دهد؟

اجازه دهید اندیشه هوایی بخورد. اجازه دهید که تجربه کنیم. از افتادنها درس تازه ای بگیریم. اجازه

دهید هر تجربه ای، تجربه شود...

تجربه سرعت از این افتادنهای اولیه حاصل شده است ... و اگر زمانی سرعت گرفتیم، فراموش نکنیم

که از کجا شروع کردیم ... الفبای عشق را در حجم درسهای تازه گرفته شده پس از آن گم نکنیم... ما

هرگز مجاز به فراموشی طفل بودن خود نیستیم.

و همه خوب می دانیم که در راه کمال، دوران طفولیت خویش را تجربه می کنیم.

باید این توان را در خود بارور کنیم که هرچقدر هم که اوج گرفتیم، همچو کودکان، عاشقانه، مشق

عشق را تازه کنیم.

کودک، اشتباه می کند، کودک زمین می خورد، کودک گلایه می کند ... اما وظیفه بالغ تنها امید دادن

است و نه سرکوب شکستهای اولیه کودک که همانا تجربیات بالغ شدنش می تواند باشد.

در جهان هستی، خداوند به ما امید می دهد، راه را روشن می کند و توان گام نهادن و بزرگ شدن را

به ما می نمایاند، حرکت در مسیر کمال مراقبت می خواهد، باید موانع را شناسایی کنیم.

زمین خوردنها و گلایه کردنهای ما، اگرچه خنده های زیر لب او را به ارمغان می آورد اما ...

سرکوبمان نمی کند، حذفمان نمی کند ... چه بسا که با ما همراهی می کند و پای گله گزاری های

ما می نشیند... اما ... یادمان نرود که ... باور بالغ، ورای کج خلقی های ماست...

تا زمانی که بزرگ شویم، تا زمانی که به یک بلوغ روانی برسیم، تا زمانی که افت و خیزهای کودکانه

را پاس بداریم و کودکی را از کودکی دیگر جدا نکنیم. خود را مبرا از اشتباه ندانیم...

فلا تُزَکوا انفُسکم

خودتان را پاکدامن مشمارید. (سوره نجم - آیه ۳۲)

پاک شمردن خود، و خود را از دیگران جدا دانستن، نوعی تفکر کثرتی است که کمترین

اثرش، دیگران را مخاطب دانستن و خود را مبری از خطا تصور کردن است. همه کودکانیم، در

کودک بودنمان مشترکیم، وحدت کودکانه مان را فراموش نکنیم.

ادامه مطلب را در وبلاگ رسمی موسسه عرفان کیهانی ( حلقه ) می خوانیم:

http://www.142-interuniversal.persianblog.ir/

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در چهارشنبه دوم آبان 1386 | موضوع: